خود را درمان و با همسرش آميزش كند . اگر با گذشت يك سال همچنان ناتوان از آميزش باشد ، زن مىتواند عقد را برهم زند و نصف مهر خود را بگيرد ، و چنانچه زن با آگاهى از عنيّن بودن شوهر بر آن صبر كند و به زندگى با شوهر تن دهد ، حق فسخ وى از بين مىرود . 6 چنانچه مرد مدّعى آميزش و زن منكر آن باشد ، گفتهء مرد با سوگند ياد كردن بر آن پذيرفته مىشود . همچنين پس از ثبوت عنن و مهلت دادن حاكم ، اگر مرد مدعى شود كه در طول مدت يك سال با زن آميزش كرده است ، به قول اشهر ميان فقها گفتهء او با قسم پذيرفته است . برخى گفته‌اند : اگر مرد - در حالى كه زن باكره است - مدعى آميزش در قُبُل باشد ، زن توسط كارشناسان زن آزمايش مىشود تا معلوم شود بكارتش باقى است يا زايل شده است . در فرض زوال بكارت ، ادعاى مرد با قسم پذيرفته مىشود و اگر بيوه باشد ، دستگاه تناسلى زن با چيزى چون زعفران آغشته مىشود ، در صورتى كه بر آلت تناسلى مرد پس از دخول ، آثار آن نمايان باشد ، حرف مرد پذيرفته است . 7 چنانچه مرد ادعا كند با زنى جز آن زن آميزش كرده يا با آن زن در دُبُر آميزش كرده است ، قول او با قسم پذيرفته است و در صورت خوددارى از قسم خوردن آيا به صرف امتناع ، عليه او حكم مىشود يا قسم به زن برگردانده مىشود و با سوگند خوردن زن ، به نفع او حكم مىگردد ؟ مسئله اختلافى است . 8 قصاص : اگر آلت تناسلى مردِ مبتلا به عنن توسط مردى سالم بريده شود ، آيا جانى قصاص مىشود يا نه ؟ مسئله محل اختلاف است . بنابر قول دوم ، ديه ثابت خواهد بود . 9 ديات : بنابر قول مشهور ، اگر آلت تناسلى مرد مبتلا به عنن توسط مردى سالم بريده شود ، بر قطع كننده يك سوم ديه ثابت مىگردد ؛ 10 اما اگر آلت تناسلى مردى به سبب جنايت ، مبتلا به عنن شود ، به قول مشهور ، بر جانى دو سوم ديه ثابت مىگردد . 11 برخى ، ديه كامل را ثابت دانسته‌اند . 12 ( - - ) آلت تناسلى )